Η Κατερίνα Στεφανίδη συνεχίζει με κεκτημένη ταχύτητα, μία άκρως επιτυχημένη χρονιά το 2016 που σφραγίστηκε με το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο. Πριν από λίγες ημέρες πέρασε τα 4.85 στη Ρώμη, επίδοση που είναι η καλύτερη φετινή στον κόσμο και προσπάθησε χωρίς αποτέλεσμα να καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ της Ισινμπάγεβα με 5.07. Πλέον θέλει να καταρρίψει το πανελλήνιο ρεκόρ στα 4.90 το Σαββατοκύριακο στο Πανελλήνιο της Πάτρας και μετά να διακριθεί στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Λονδίνου, τον ερχόμενο Αύγουστο.
Για όλα αυτά μίλησε στο gazzetta.gr στην εκδήλωση της παράδοσης των χρημάτων στο Μαζί για το Παιδί, από τον φιλανθρωπικό αγώνα No Finish Line που έγινε στα τέλη Απριλίου στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος και η χρυσή Ολυμπιονίκης ήταν πρέσβειρα της διοργάνωσης.
Κατερίνα γιατί προτίμησες τη συμμετοχή στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα από το Diamond League;
«Στην Ελλάδα είναι η βάση μας για αυτό το καλοκαίρι και τώρα έχω μπροστά μου το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, γιατί αποφασίσαμε να επιλέξουμε πιο θερμό κλίμα και έτσι δεν θα πάω Οσλο και Στοκχόλμη που είναι οι δύο αγώνες του Diamond League, με τη Στοκχόλμη μάλιστα να πέφτει επάνω στο Πανελλήνιο της Πάτρας, όπου ευελπιστώ να κάνω πανελλήνιο ρεκόρ. Η αλήθεια είναι πως στην Ρώμη προσπάθησα άλμα στα 5,07 μ. και όχι στα 4,91 μ., γιατί είχαμε πει να δοκιμάσουμε για πανελλήνιο ρεκόρ μπροστά στο ελληνικό κοινό. Οπότε ξεκάθαρα αυτός είναι ο στόχος για τον αγώνα της Πάτρας.»
Για το φετινό καλοκαίρι ποιος είναι ο στόχος, μία μεγάλη επίδοση ή μία διάκριση στο Παγκόσμιο του Λονδίνου τον Αύγουστο;
«Για μένα πάντα μετράνε περισσότερα τα μετάλλια.Οι θρύλοι του αθλητισμού, οι θρύλοι του στίβου έμειναν στην ιστορία γιατί ήταν σταθεροί για πολλά χρόνια και κατέκτησαν μετάλλια. Χρειάζεσαι λοιπόν μία τέτοια ιστορία για να θεωρηθείς ένας ήρωας αθλητικός και για μένα τα μετάλλια πάντα αποτελούν το καλύτερο κίνητρο.»
Τα μετάλλια, όμως, έρχονται κάνοντας υψηλές επιδόσεις και εσύ ήδη επιχειρείς πιο ψηλά άλματα...
«Σαφώς έχουμε αρχίσει να κοιτάμε και πιο μεγάλα ύψη. Δοκιμάσαμε στη Ρώμη και το παγκόσμιο ρεκόρ, κάτι που ήταν πολύ καλό από ψυχολογικής άποψης. Σέβομαι τόσο το αγώνισμα και τις υπόλοιπες αθλήτριες αλλά και τα μεγάλα ύψη, γιατί ξεκίνησα το επί κοντώ από μικρή και ήταν καλό για μένα που έκανα τα τρία άλματα παρότι δεν ήταν καλά άλματα, αλλά αποτέλεσε πρόοδο για μένα. Εχουμε δύο μήνες ως το Λονδίνο και τρεις ως το τέλος της σεζόν και σίγουρα θα έχω κι άλλες ευκαιρίες να ξαναδοκιμάσω για το παγκόσμιο ρεκόρ. Είναι λοιπόν ένας στόχος για φέτος, αλλά δεν θα απογοητευτώ εάν δεν το πετύχω, θα απογοητευτώ εάν δεν πάρω μετάλλιο...»
Το γεγονός ότι είσαι η χρυσή Ολυμπιονίκης σε βοηθά πλέον στους αγώνες ή σε αγχώνει;
«Θα έλεγα ότι πλέον αγωνίζομαι με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, όχι μόνο γιατί είμαι χρυσή Ολυμπιονίκης αλλά και για τη σταθερότητα που έδειξα πέρσι στο μεγαλύτερο μέρος της χρονιάς με άλματα πάνω από τα 4.80. Προσωπικά πιστεύω ότι μετά από μία κακή χρονιά αρκετοί έχουν ως κίνητρο να επανέρθουν δυνατοί, αλλά για μένα κίνητρο μετά από μία καλή χρονιά, είναι να είμαι ακόμα καλύτερη την επόμενη. Αυτό λοιπόν είναι καλό για μένα φέτος, ότι έρχομαι από μία μεγάλη επιτυχία και θέλω και τώρα να πάω ακόμα καλύτερα. Δεν θέλω να λένε ότι το 2016 ήταν η χρονιά της Κατερίνας, θέλω να λένε ότι το 2016 και το 2017 και το 2018 ήταν οι χρονιές της Κατερίνας!»
Σίγουρα θα είναι οι χρονιές σου, τουλάχιστον από πλευράς αγάπης του κόσμου μετά το χρυσό στο Ρίο. Εχεις αλλάξει η ζωή σου από τότε;
«Δεν θα έλεγα ότι έχει αλλάξει. Μπορεί τις πρώτες δύο εβδομάδες να έγινε ένας μικρός χαμός, σίγουρα πλέον με αναγνωρίζει ο κόσμος στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, αλλά δεν έχει αλλάξει η ζωή μας, γιατί εμείς μετά πήγαμε σπίτι μας και κάναμε ακριβώς τα ίδια πράγματα που κάναμε και πέρσι. Νομίζω ότι αυτό είναι και το σωστό, ότι μία επιτυχία και ένα Ολυμπιακό μετάλλιο δεν πρέπει να σου αλλάξει τη ζωή...»
Η αγάπη του κόσμου έχει γίνει ποτέ φορτική; Κάποιες φορές δηλαδή να κουράστηκες από τα αυτόγραφα ή τις φωτογραφίες;
«Δεν θα το έλεγα, χαίρομαι πάρα πολύ όταν κάποιος με βλέπει στο δρόμο και με αναγνωρίζει, γιατί αντιλαμβάνεσαι ότι είναι αυθόρμητη η χαρά και η υπερηφάνεια που νιώθουν. Είναι πραγματικά ωραία συναιθσήματα...»
Τελικά έχεις συνειδητοποιήσεις τι πέτυχες πέρσι το καλοκαίρι;
«Νομίζω ότι δεν έχω καταλάβει τι έχω κάνει και πιστεύω ότι δεν θα το καταλάβω ποτέ! Αυτό έχει σχέση με το ότι δεν έχει αλλάξει η ζωή μου και μπορεί να με αναγνωρίζει περισσότερο ο κόσμος, αλλά αυτή είναι η μόνη αλλαγή. Εχω ακόμα πέντε χρόνια στον αθλητισμό ή και παραπάνω και ενδεχομένως και δύο Ολυμπιακούς Αγώνες και θέλω παραπάνω!»
Μέσα σε όλα αυτά, κατάφερες να βοηθήσεις και τα παιδιά ως πρεσβευτής του κορυφαίου φιλανθρωπικού αγώνα No Finish Line που έγινε φέτος για πρώτη φορά στην Ελλάδα.
«Αποτελεί μεγάλη χαρά και υποχρέωση για εμάς, τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα να βοηθάμε τέτοιες προσπάθειες, πόσω μάλλον όταν έχει να κάνει με παιδιά. Λόγω της διαμονής μου στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπόρεσα να βρεθώ στον αγώνα αλλά είμαι πολύ χαρούμενη που κατάφερα να είμαι στην εκδήλωση παράδοσης των χρημάτων στο Μαζί για το Παιδί. Εύχομαι και υπόσχομαι του χρόνου να είμαι ακόμα πιο κοντά στη διοργάνωση.»
Διακοπές υπάρχουν στο φετινό πρόγραμμα;
«Φέτος τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά σε σχέση με πέρσι και είναι όλα πιο νωρίς. Ο τελικός του Diamond League είναι την 1η Σεπτεμβρίου και θεωρητικά υπάρχει καιρός μετά αλλά ακόμα δεν ξέρω. Θα κλείσουμε τρεις μήνες στην Ελλάδα – όχι βέβαια ότι αυτό δεν με αρέσει – αλλά θα λείπουμε για καιρό από το σπίτι μας και δεν ξέρω τι θα γίνει. Πάντως ίσως να πάμε σε κάποιο νησί, γιατί ο Μιτς (o σύζυγος και προπονητής της) έχει έρθει τόσες φορές στην Ελλάδα, αλλά δεν έχει πάει σε κανένα!»
gazzetta.gr
