Το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των 53κ. στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Βελιγραδίου, είχε σαν αποτέλεσμα να «βουλιάξει» η σελίδα της στο facebook από τα μηνύματα αγάπης και συγχαρητηρίων.

«Κι εγώ δεν το περίμενα να έχει τόση ανταπόκριση αυτό το μετάλλιο. Γιατί η πάλη, αν και ταιριάζει και με την ιδιοσυγκρασία του Έλληνα, δεν είναι τόσο δημοφιλές όσο άλλα αθλήματα.

Ναι, κάποτε ήταν το άθλημα των ολυμπιονικών, υπήρχαν μεγάλοι πρωταθλητές όπως ο Μπάμπης Χολίδης, ο Μυγιάκης ο Γαλακτόπουλος, που πάλευαν με ψυχή. Ήταν τα “χρυσά” χρόνια της πάλης.

Τώρα δεν έχει την προβολή που θα έπρεπε, αν και μιλάμε για ένα αρχαιοελληνικό άθλημα έπρεπε να το είχαμε ψηλά σε εκτίμηση, αλλά το καταλαβαίνω γιατί έχει πέσει αρκετά το επίπεδο» δίνει συνέχεια στο συλλογισμό της η σπουδαία αυτή μαχήτρια.

Η αρχή, ο μπαμπάς και ο κύριος Παναγιώτης

Μαχήτρια όνομα και πράγμα, μια κοπέλα που απλά βρέθηκε στο γυμναστήριο του «Φωκιανού», για «να μη μένω μόνη στο σπίτι» και «να κάνω ό,τι κάνει και ο Γιώργος». Όπου Γιώργος ο αδελφός της, ο πρωταθλητής μας στα 77κ. της ελληνορωμαϊκής.

Ένα κορίτσι που εξελίχθηκε στην πιο μεγάλη πρωταγωνίστρια για το ελληνική πάλη σε επίπεδο γυναικών.

Στην κουβέντα μας η Μαρία Πρεβολαράκη, αθλήτρια του Άτλαντα Καλλιθέας, αναφέρθηκε σε πρόσωπα που έχουν παίξει κυρίαρχο ρόλο για το πώς ήρθε σε επαφή με την πάλη, πώς εξελίχθηκε, καθώς και σε πρόσωπα που την έβγαλαν από αδιέξοδες καταστάσεις.

Και χρονολογικά πάμε στα πρώτα της βήματα κάπου στα 1999, με τον πατέρα της Θεόδωρο Πρεβολαράκη (νυν διαιτητής) να έχει τον πρώτο ρόλο.

Η Μαρία θυμάται: «Στον Ταύρο όπου έμενα, πολύ κοντά μου ήταν ο Άτλας Καλλιθέας, ένας ιστορικός σύλλογος στην ελευθέρα πάλη.

Όμως ο πατέρας μου μάς ξεκίνησε από τον Εθνικό Γ.Σ., γιατί ήταν και ο ίδιος εκεί αθλητής.

Ήμουν οκτώ ετών περίπου. Επειδή ο πατέρας μου πήγαινε και τον αδελφό μου Γιώργο στην προπόνηση, εγώ έμενα πίσω και παραπονιόμουν, οπότε αναγκαζόταν να με παίρνει κι εμένα.

Επειδή δεν είχα τι να κάνω στο σπίτι, του έλεγα “πάρε κι εμένα μαζί σου, να κάνω ό,τι κάνει και ο Γιώργος”».

Κι έτσι η μικρή Μαρία, πήρε το «μικρόβιο» της πάλης και κόλλησε σε αυτή.

«Στον Εθνικό ήταν προπονητής ο κύριος Παναγιώτης Αρκουδέας, ο μεγάλος δάσκαλος των ολυμπιονικών της πάλης, νομίζω ότι αυτός ήταν που με κράτησε στην παιδική μου ηλικία και με έκανε να δω την πάλη και να ασχοληθώ.

Δεν ήταν απλά ένας προπονητής, ήταν παιδαγωγός, μας μιλούσε για τη ζωή πώς να είμαστε σαν άνθρωποι κι όχι μόνο για την πάλη, αυτό ήταν ένα στοιχείο που με έκανε να συνεχίσω.

Τότε υπήρχε μια οργανωμένη εθνική ομάδα γυναικών, με αρκετές διακρίσεις και σπουδαίες αθλήτριες όπως η Σοφία Πουμπουρίδου, η Φανή Ψαθά, η Αγόρω Παπαβασιλείου.

Οι τρεις από τις τέσσερις αθλήτριες που έπαιξαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας ήταν στον Άτλαντα Καλλιθέας, όπου έκανα τις περισσότερες προπονήσεις μου, οπότε έβλεπα αθλήτριες που λειτούργησαν ως πρότυπα».

Η επέμβαση και η απόφαση ζωής

Δυναμική στο ταπί η Μαρία Πρεβολαράκη είναι ένα χαμογελαστό και γλυκό παιδί, που όμως στην καριέρα της για μια στιγμή έφθασε μπρος στο φάσμα αποχώρησης από τον πρωταθλητισμό.

Σε εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε ένας άλλο σημαντικό πρόσωπο στη ζωή της.

«Είμαι πολύ δυναμική όταν είναι να παρθούν δύσκολες αποφάσεις, πιστεύω.

Μια τέτοια απόφαση πάρθηκε το 2015 όταν έπρεπε να δώσω μια λύση στο χρόνιο πρόβλημα με τον αυχένα.

Πήγαινα από γιατρό σε γιατρό και όλοι μου έλεγαν “κάνεις χειρουργείο και μετά σταματάς τον πρωταθλητισμό, δεν γίνεται έπειτα από μια τέτοια επέμβαση να συνεχίσεις ένα τέτοιο άθλημα”.

Ευτυχώς, βρήκα τον κατάλληλο γιατρό, τον κύριο Βασίλη Βουγιούκα στο Metropolitan, μου έκανε εξαιρετική δουλειά.

Ήταν και αυτός που με ενθάρρυνε, γιατί είχε προηγούμενο με αθλητή mma (μεικτές πολεμικές τέχνες), που έκανε το ίδιο χειρουργείο και επανήλθε.

Αυτό μου έδωσε θάρρος και με έκανε να πιστέψω πως θα μπορούσα να συνεχίσω.

Χρειάστηκε αποκατάσταση οκτώ μηνών, δεν ήξερα αν θα προλάβω να βρεθώ σε υψηλό επίπεδο και να πάρω την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Ρίο (η επέμβαση έγινε τον Απρίλιο του 2015), όμως καταφέραμε κι αυτόν τον στόχο.

Η πάλη με έχει μάθει να μην τα παρατάω ποτέ, όσες φορές κι να πέφτω να σηκώνομαι και να συνεχίζω, να παλεύω για τα όνειρά μου, γιατί όποιος έχει επιμονή και υπομονή καταφέρνει αυτό που θέλει. Επιμονή και υπομονή».

Το θείο δώρο από το Ιράν

Όμως πάνω από όλους ένα είναι το πρόσωπο που έχει σημαδέψει την πορεία της, ο Μόησεν Παριγέι.

Ηρθε στην Ελλάδα από την πατρίδα του το Ιράν για ένα καλύτερο αύριο και τυχαία βρέθηκε στο δρόμο της μετέπειτα αθλήτριάς του.

Η Ελλάδα έγινε η δεύτερη πατρίδα του και η Μαρία Πρεβολαράκη βρήκε τον άνθρωπό της.

Και μας λέει για τη γνωριμία και τη συνεργασία τους με τον 36χρονο προπονητή: «Ουσιαστικά είμαστε μαζί από το 2008. Είχε έρθει ως ενεργεία αθλητής στον Εθνικό.

Το Ιράν έχει παράδοση στην πάλη, ερχόμενος εδώ ήθελε να βρει έναν σύλλογο να συνεχίσει.

Βλέποντας εμένα εκεί στον Εθνικό να προσπαθώ τόσο πολύ μόνη μου με τα αγόρια, να έχω τόση σπίθα για το άθλημα τού έκανα εντύπωση, θέλησε να με βοηθήσει.

Καθημερινά καθόμασταν πολλές ώρες στο γυμναστήριο, ήταν ο μόνος που ήξερε να παλεύει ελευθέρα και αυτό ήταν κάτι πολύ σημαντικό για εμένα.

Με βοήθησε πάρα πολύ, με διόρθωσε στην τεχνική μου με την πάροδο του χρόνου ήρθε ο Μόησεν να πάρει τη θέση του κυρίου Αρκουδέα, που μεγάλωνε.

Είναι αυτός που με έχει φθάσει μέχρι εδώ, μαζί του έχω πετύχει όλες τις διακρίσεις μου».

Η απαραίτητη στήριξη στο δρόμο για το Τόκιο

Με μετάλλια από παγκόσμια, ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, μεσογειακούς, τώρα στο παγκόσμιο κύπελλο, για τη Μαρία Πρεβολαράκη απομένει το μεγάλο όνειρο.

Μετά το Λονδίνο και το Ρίο ντε Τζανέιρο, έρχεται ένα τρίτο διαδοχικό ολυμπιακό ραντεβού, στο Τόκιο κι εκεί εστιάζεται η επόμενη ημέρα, στη μεγαλύτερη των διακρίσεων, το ολυμπιακό μετάλλιο.

«Αυτό είναι που προσπαθούμε, αυτό που κυνηγάμε κι ελπίζω σε αυτούς τους Αγώνες να τα καταφέρουμε»

Νομίζω έχει ξεκαθαριστεί πως οι Ολυμπιακοί Αγώνες θα γίνουν με κάθε κόστος μέσα στο 2021» δηλώνει η Μαρία Πρεβολαράκη.

Στο πλευρό της έχει τη σημαντική υποστήριξη του ιδιωτικού φορέα με τη μορφή χορηγιών, όπως οι (Κotsovolos_greece, Τoyota.hellas), καθώς και τη minetta_asfalistiki, αλλά όπως ξεκαθαρίζει: «όλη η προσπάθεια έχει γίνει από τον πρόεδρο της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, τον κύριο Σπύρο Καπράλο.

Χάρη σε αυτόν και μέσα από το πρόγραμμα “Υιοθετήστε έναν αθλητή” αρκετοί αθλητές έχουμε βρει χορηγούς.

Αρκετοί θα είχαν σταματήσει αν ο κύριος Καπράλος δεν έκανε αυτές τις ενέργειες».

Τέλος, όσον αφορά το χρυσό μετάλλιο από το Παγκόσμιο Κύπελλο, το «αφιερώνω στους χορηγούς μου, στον προπονητή μου, στην οικογένειά μου και στον Άτλαντα Καλλιθέας, με τους προπονητές και τους παρτενέρ, με τους οποίους βγαίνει όλη η δουλειά στην προπόνηση».
sports3.gr