Γράφει η Μαρία Πολύζου*
Τον πάλεψα δυνατά τον καρκίνο.. Tον πάλεψα με την ψυχή, με το μυαλό και μετά με το σώμα..
16 χημειοθεραπείες και 32 ακτινοβολίες… Δεν τις λες και λίγες μέσα σε ένα διάστημα 9 μηνών..
Βγήκα καθαρή και προχώρησα, με περισσότερο κέφι από πριν.. Με πιο πολύ διάθεση και γεμάτη ενέργεια να κάνω νέα πράγματα και να ζήσω νέες εμπειρίες..
Και μετά ήρθε το χάπι… Χάπι ορμονοθεραπείας που θα πρέπει να το παίρνω για τα επόμενα 10 χρόνια όπως μου είπαν οι δύο γιατροί που με παρακολουθούν από την αρχή αυτής της περιπέτειας.
Το “Nolvadex”.. Σκέφτηκα ότι ” εντάξει ένα χαπάκι είναι και προχωράμε” και ήθελα να κάνω πολλά πράγματα… .. Μετά από λίγες μέρες όμως το χάπι άρχισε να μου δημιουργεί πολλά προβλήματα … πόνους στα οστά, μούδιασμα στα χέρια και τα πόδια, νευραλγίες και πολλά πολλά ακόμα..
Το πρωί όταν σηκωνόμουν έπρεπε να κάνω μεγάλη προσπάθεια να ξε-αγγειλώσω τα δάχτυλα των χεριών μου. Σηκωνόμουν από το κρεβάτι με αργές και επώδυνες κινήσεις.
Ωστόσο, κατά την διάρκεια της υπόλοιπης ημέρας και για όσο ήμουν σε διαρκή κίνηση, η κατάσταση βελτιωνόταν…
Έτρεχα πολύ, ξεκίνησα να κάνω ασκήσεις ενδυνάμωσης αλλά αισθανόμουν το μυϊκό μου σύστημα να καίει παντού. Τα αγγεία, τα νεύρα, οι φλέβες μου πονούσαν απίστευτα, προφανώς από το φάρμακο στις χημειοθεραπείες που μπήκε μέσα μου σαν νεράκι από πηγή…
Πείσμωσα. Προσπάθησα. Δεν το έβαλα κάτω. Και άρχισα να ξεπερνάω τα όριά μου καθημερινά. “Δεν θα με βάλει τίποτα κάτω”, σκεφτόμουν και από το πρωί μέχρι το βράδυ έκανα χιλιάδες πράγματα.. Το καλοκαίρι με μία σανίδα του sup … μόνο τον ωκεανό δεν πέρασα….!!!! Το ευχαριστήθηκα …!!!!
Ήρθε το φθινόπωρο και πήρα τα βουνά… Ανέβηκα.. Κατέβηκα… Διαπίστωσα πόσο είχα χάσει τη δύναμή μου, δεν είχα ισορροπία, τα γόνατά μου πονούσαν, η ποδοκνημική και τα χέρια μου ήταν αδύνατο να τα ακουμπήσω με πίεση κάπου για να στηριχτώ χωρίς πόνο…
Σιγά σιγά άρχισα να δυναμώνω… αλλά κάποια στιγμή κουράστηκα.. Ήμουν βέβαιη ότι οι παρενέργειες από τις χημειοθεραπείες ήταν ηπιότερες σε σχέση με εκείνες που μου προκαλούσε αυτό το χάπι. Και εν τέλει, το σταμάτησα.
Ήθελα να ξανανιώσω σιγά σιγά καλά και να κάνω περισσότερα πράγματα… Ένα μήνα μετά, επικοινώνησα με τους γιατρούς και το είπα στους γιατρούς. “Θα δοκιμάσουμε καινούργιο χάπι”, μου είπαν “να δούμε πώς θα τα πας. Πάλι από την αρχή λοιπόν με ένα νέο χάπι ονόματι Novartis..
Λίγες μέρες μετά, ξανά τα ίδια προβλήματα… Άρχισα να γκρινιάζω, να τα βάζω με τον εαυτό μου.. Σκεφτόμουν ότι δεν πάει άλλο, ότι θα το ξαναματήσω κι αυτό.
Εννοείται ότι ποτέ δεν σταμάτησα να γυμνάζομαι και να το παλεύω με τον δικό μου τρόπο… Αλλά το μυαλό ήταν κολλημένο μόνο στο πόνο που μου προκαλούσε το φάρμακο και όχι στη θεραπεία του.
Μίλησα ξανά με τον γιατρό μου.. “Αυτό το άτιμο το χάπι θα το σταματήσω ξανά. Δεν το αντέχω”, του είπα σχεδόν αποφασισμένη.
Μου μίλησε δυνατά, ρητά και κατηγορηματικά. “Δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσεις το χάπι. Η περίπτωσή σου ήταν τόσο σοβαρή που αν το σταματήσεις, πιστεύω ότι έχεις 60%-70% πιθανότητες υποτροπής. Να αντιμετωπίσει μια νέα εστία καρκίνου και μάλιστα με μετάσταση στα επόμενα 3-4 χρόνια, όχι στο στήθος αλλά κάπου αλλού, σε πιο δύσκολο σημείο”, μου απάντησε ευθέως και χωρίς μισόλογα. Σταμάτησα να μιλάω..
Μπροστά μου είχα μονόδρομο. Έτσι λίγες μέρες μετά, άρχισα το νέο μου φάρμακο ξανά… “Με αυτό θα πορευτούμε”, σκέφτηκα για τα επόμενα 10 χρόνια, δίπλα στο κομοδίνο μου να το βλέπω σαν τον εχθρό μου, που θέλει να μου πάρει την ενέργεια, να μου στερήσει την κίνηση την ζωή και την χαρά μου..
“Άκουγα ξανά και ξανά δυνατά τα λόγια του γιατρού στα αυτιά μου. Τα σκεφτόμουν συνέχεια. Χωρίς δεύτερη σκέψη δεν θα ήθελα ποτέ να ξαναζήσω καρκίνο, νοσοκομεία , χημειοθεραπείες κλπ, έναν δεύτερο καρκίνο δεν τον παλεύεις και εύκολα…
Προτίμησα λοιπόν το χάπι με όλα τα επακόλουθά του… “Μείναμε οι δυο μας”, σκέφτηκα. “Σε παντρεύτηκα για τα επόμενα δέκα χρόνια”…
Σιγά σιγά και ενώ οι ημέρες κυλούσαν, έβλεπα το χάπι κάθε πρωί και σκεφτόμουν ότι έπρεπε να βρω τρόπο να το αγαπήσω… Καλό στη θεωρία, δύσκολο στην πράξη. Για παράδειγμα ένα πρωί ξύπνησα και πάλευα να ξεπιαστώ, να ξεμαγκώσω με τα δάχτυλα του ενός χεριού μου, τα δάχτυλα του άλλου..
Τα τελευταία χρόνια κυκλοφορώ συχνά με μηχανή .
Σκεφτόμουν λοιπόν πως είμαι πάνω στην μηχανή και μαρσάρω δυνατά και όλο και πιο δυνατά… μόνη μου άρχισα να γελάω… “Πάτα γκάζι … δώσε κι άλλο γκάζι και σήκω”, με άκουσα να λέω στον εαυτό μου…
Γέλασα με τη ψυχή μου και άρχισα να διακωμωδώ όλη αυτή την περίεργη φάση…
Από τότε κάθε πρωί, πατάω γκάζι στην ζωή, βάζω δυνατή μουσική και ξεκινάω την μέρα μου με χαμόγελο και με τεράστια τρέλα και λαχτάρα να ζήσω τα πάντα … να δω τα πάντα…να δώσω στους ανθρώπους δίπλα μου τον καλύτερο δυνατό εαυτό μου…. Να πάω να τρέξω…Να προπονήσω τους δρομείς μου, να πάω παντού…!
Γιατί η ζωή είναι ωραία όταν έχεις υγεία και δεν θέλεις να χάσεις λεπτό !!!!!
Δική σου είναι η απόφαση!
Πάτα γκάζι λοιπόν κι εσύ στη ζωή!
*Μαρία Πολύζου, Αθλήτρια δρόμων αντοχής , Πανελληνιονίκης και Βαλκανιονίκης, Διευθύντρια του Μουσείου Μαραθωνίου δρόμου και Πρέσβειρα του Ελληνικού αθλητισμού. Η πρώτη Ελληνίδα που αναβίωσε τον Φειδιππείδιο Άθλο (Αθήνα-Σπάρτη-Αθήνα-Τύμβος Μαραθώνα 524 χλμ) το 2010 στην επέτειο των 2500 χρόνων από τη μάχη του Μαραθώνα.
sports3.gr
Διαβάστε επίσης:
